پايگاه : در تاريخ
هندوستان چنين ميخوانيم :
در آغاز سدهی هفدهم دو كشور فرانسه و
انگليس نمايندگيهاي شركتهاي بازرگاني خود را در هندوستان برپا كردند. اين شركتها
حق انحصاري بازرگاني و پديد آوردن نيروي پليس در هندوستان را از دولت خود دريافت
كرده در آنجا نيز با دادن پيشكش و يا ماليات به پادشاه يا فرمانرواي محلي حق ساختن
ساختمانهاي بازرگاني يا بندرگاه را بدست آوردند. ساختمانهاي بازرگاني همان مغازهها
، انبارهاي كالا و خانههاي مأموران بود كه برج و باروي استواري آن را دربر ميگرفت
تا در هنگام جنگ با دشمنان بتواند پايداري كند.
پس از مرگ پادشاه هندوستان بنامِ
اورنگ زيب (1707) ، كاركنان دولت و پادشاه كه با عنوانهاي نوّاب و راجه شناخته ميشدند
سر به خودسري برداشته و بجنگ ميان خود پرداختند.
كمپاني فرانسوي لشكري از بوميان
آراسته با ياري دادن به اين فرماندار و جنگ با آن ديگري از يكسو آتش جنگ را ميان
ايشان افروختهتر ميداشت و از سوي ديگر در اين گيرودار به زمينها و داراك ايشان
دست ميانداخت چنانكه كاريكال و كلكته را ازآنِ خود ساخت و پاينامِ نوّابي گرفت.
از سويي ديگر بازرگاني داخلي هند را زير ديدهباني خود درآورده و بردن كالا از يك
بندر به بندري ديگر را خود بدست گرفت.